Opgetekend door Cees, half mei 2026.
“Mijn naam is Yuriy. Ik ben getrouwd en heb twee kinderen. Ik ben chaplain in het leger. Dat kun je het beste omschrijven als geestelijk verzorger en praktisch hulpverlener.
Ik draag gewonden op een brancard uit onveilige gebieden, verleen eerste hulp, help hen met wassen en omkleden en ondersteun artsen en chirurgen bij medische behandelingen. Soms assisteer ik bij amputaties en bij de verzorging en het hechten van ernstige verwondingen.
Dit werk doe ik vanuit mijn geloofsovertuiging. Aan het front is de dood altijd dichtbij. Veel militairen zijn bang en staan daarom open voor gesprekken over het geloof en over wat er na dit leven komt. Ik heb vaak goede gesprekken met hen, probeer hen te bemoedigen en bid voor hen.
Dat waarderen zij meestal erg. De meeste militairen hebben van huis uit wel iets van het geloof meegekregen. Af en toe ontmoet ik iemand die overtuigd atheïst is en niet over geloof wil praten. Toch vinden zelfs zij het meestal goed als ik voor hen bid. Hun reactie is vaak: “Het helpt misschien niet, maar het schaadt in ieder geval niet.”
De overheid waardeert dit vrijwilligerswerk zeer. Het geeft mensen hoop en bemoediging. Daarnaast bieden chaplains veel praktische ondersteuning, zoals het verstrekken van voedsel, beschermende kleding en andere noodzakelijke hulp.
De Oekraïense overheid heeft ongeveer dertig betaalde chaplains in dienst. Daarnaast leveren de kerken ongeveer zeshonderd chaplains. Hun werk wordt grotendeels bekostigd door kerken en andere sympathisanten. Eén chaplain ondersteunt doorgaans een frontgebied van vijftig tot honderd kilometer en staat ten dienste van drieduizend tot vierduizend militairen.
Ook ondersteunen wij de weduwen en kinderen van onze gevallen helden. Voor hen worden onder andere zomerkampen georganiseerd.
Het grootste deel van mijn tijd breng ik door in de gevechtszone. Overdag en ’s nachts blijf ik bij de soldaten. Daarom is mijn werk voor deze mensen zo belangrijk. Ik wil hen bijstaan en ben toegewijd aan de bescherming van ons volk.”
Yuriy hoopt dat hij, ondanks alle verdriet dat hij dagelijks ziet, soldaten moed en hoop kan blijven geven.