Getuigenis van Viktor Yatsenko
Predikant, militair en chauffeur aan het front
Tijdens onze reis spraken wij met Viktor Yatsenko. Tot het uitbreken van de oorlog was hij predikant van een kerk. Zoals vrijwel alle Oekraïense mannen die geen vrijstelling hebben, werd ook hij opgeroepen voor militaire dienst. Inmiddels dient hij in een artilleriebrigade, waar hij als chauffeur een essentiële taak vervult.
Viktor vervoert militairen naar hun posities en brengt voedsel, munitie, wapens en andere noodzakelijke voorraden naar de eenheden aan de frontlinie. Het is werk dat dagelijks levensgevaar met zich meebrengt.
“Voordat ik naar de vuurlinie vertrek, bid ik altijd tot God om mij te beschermen. Ik weet ook dat veel vrienden thuis voor mij bidden.”
Tijdens één van zijn ritten maakte Viktor iets mee dat hij zelf als een wonder beschouwt.
“We moesten een smalle strook open terrein oversteken. Zodra we dichterbij kwamen, verschenen er direct drones boven ons. Ze bleven ons volgen. We probeerden dekking te zoeken onder de bomen, maar we beseften dat we eigenlijk geen kans meer hadden. We waren ervan overtuigd dat we zouden sterven.”
Toen gebeurde volgens Viktor iets onverwachts.
“Plotseling verscheen uit het niets een zwerm duiven. Ze vlogen recht op de drone af. Op hetzelfde moment explodeerde de drone en stortte neer. Voor mij was dat een wonderlijk teken van bescherming.”
Toch overheerst niet het gevoel van wonderen, maar van voortdurende spanning.
“Iedere dag is gevaarlijk. Om de kans te verkleinen dat een drone ons raakt, rijden we soms 160 tot 170 kilometer per uur. Ook dat brengt grote risico’s met zich mee. Maar als ik daardoor mijn kameraden veilig op hun bestemming kan brengen, is dat het waard.”
Zijn werkgebied ligt daar waar de gevechten het hevigst zijn. Viktor beseft dat iedere rit zijn laatste kan zijn. Ondanks de voortdurende dreiging spreekt hij met grote dankbaarheid over de hulp die onder andere vanuit Nederland wordt gegeven.
“Jullie hulp is niet alleen waardevol, maar letterlijk levensreddend. Veel mensen zijn ervan afhankelijk. Dank jullie wel dat jullie niet wegkijken en dat jullie je om onze problemen bekommeren. Wij hebben jullie hulp echt nodig.”
Zijn grootste verlangen is eenvoudig.
“Ik hoop dat God ons volk vrede geeft en dat ik snel weer naar huis kan.”
Over de oorlog zelf is Viktor heel duidelijk.
“Er is geen romantiek in de oorlog. Er is alleen dood, verdriet en ellende.”