Door Cees en Cor opgetekend 13 mei 2026. Bezoek aan een militair hospitaal in Vinnytsja.
Gisteren was een intensieve dag. We brachten ruim vijf uur in de auto door, maar het bezoek maakte diepe indruk en was de reis meer dan waard.
Onze eerste bestemming was een militair hospitaal in Vinnytsja, waar gewonde militairen worden behandeld. We ontmoetten mannen die aan het front verwondingen hadden opgelopen. Velen hadden botbreuken, ernstige verwondingen door granaatscherven of letsel veroorzaakt door droneaanvallen.
Onder de patiënten bevond zich ook Stanislav Pakhomov, een 24-jarige militair die een maand geleden werd vrijgelaten uit Russische krijgsgevangenschap. Hij vertelde ons zijn verhaal.
Het verhaal van Stanislav
Mijn naam is Stanislav Pakhomov, ik ben 24 jaar. Ik zat vier jaar in Russische gevangenschap. Toen ik werd vrijgelaten woog ik nog maar 53 kg. Het is nog steeds moeilijk te geloven dat ik alle kwellingen heb overleefd.
We werden onder zeer wrede omstandigheden gevangen gehouden, zwaar gemarteld, bespot, vernederd en van alle menselijke waardigheid beroofd. Tijdens de ondervragingen werden we geslagen. Daarbij sloegen ze ook mijn tanden eruit. De laatste plaats van mijn gevangenschap was de Oeral.
We werden elke dag geslagen, uitgehongerd en uitgeput. Soms werden we gedwongen dagen en nachten achter elkaar te staan. Het was verschrikkelijk. Ze dwongen ons perverse seksuele handelingen te verrichten, maar geen van onze jongens gaf toe.
Het was pijnlijk om te zien dat veel van onze soldaten stierven aan ziekten omdat zij geen medische zorg kregen. De Russische vijand is erg wreed. We moeten koste wat kost de vrijheid van ons land verdedigen.
Ik ben dankbaar voor alle mensen die ons volk blijven steunen. Het geeft ons de moed om vol te houden.