Opgetekend tijdens een bezoek aan de vluchtelingen-vrijwilligersorganisatie in Haisyn, mei 2026.
Mijn naam is Olga. Ik ben 65 jaar oud, gepensioneerd, en woonde tot voor kort in de regio Cherson.
Ik heb een verschrikkelijke periode meegemaakt toen onze regio werd aangevallen en de dreiging van een Russische bezetting steeds dichterbij kwam. Veel bewoners waren bang om hun appartement te verlaten. Er heerste voortdurend angst. We waren bang dat we slachtoffer zouden worden van beschietingen, maar ook dat Russische soldaten ons zouden oppakken en opsluiten.
Bij elke raketaanval zochten we dekking in de gang van ons appartement. Daar gingen we op de grond liggen en wachtten af wat er zou gebeuren. Mijn dochter ging dan boven op haar kinderen liggen om hen met haar eigen lichaam te beschermen.
Die woorden van haar zal ik nooit vergeten. Ze zei dat dit de enige manier was waarop ze haar kinderen kon beschermen als een raket ons zou treffen.
We huilden en beefden van angst terwijl buiten de explosies klonken. Mijn dochter smeekte mij soms om zo snel mogelijk weg te gaan uit deze hel.
Later maakten we ook de ramp mee rond de grote dam in de Dnjepr. Toen de dam werd verwoest, stroomde het enorme stuwmeer leeg en kwamen grote gebieden langs de rivier onder water te staan.
Ons dorp lag op enige afstand van de rivier. Het water bereikte ons net niet, maar we zagen wel wat er gebeurde. Met angst en wanhoop keken we toe hoe het water het land overspoelde. Kadavers van koeien en paarden dreven voorbij. Ook delen van huizen, hondenhokken, meubels en allerlei persoonlijke bezittingen werden door het water meegevoerd.
Het was een hartverscheurend gezicht. We beseften dat we niet langer konden blijven. Daarom pakten we zo snel mogelijk onze spullen bijeen en verlieten het gebied.
Nu wonen we in het stadje Haisyn, in Centraal-Oekraïne. Hier lijkt het leven rustiger en veiliger. Ik heb werk gevonden bij het postkantoor en probeer weer een normaal bestaan op te bouwen.
Toch merk ik iedere dag dat de oorlog diepe sporen heeft achtergelaten. Ik ben nog steeds niet hersteld van alle schokken die ik heb meegemaakt. Mijn psyche, mijn zenuwstelsel en zelfs mijn gezondheid hebben eronder geleden. Mijn benen doen vaak pijn, maar ik probeer door te gaan. Ik wil blijven werken zodat ik voedsel en medicijnen kan kopen.
De moeilijkste strijd is die in mijn gedachten. De herinneringen aan wat we hebben meegemaakt blijven terugkomen. Ik kan die vreselijke beelden niet vergeten. Ze hebben mij diep in mijn ziel geraakt.
Toen ze dit vertelde, werd opnieuw duidelijk dat de oorlog niet alleen huizen, wegen en infrastructuur verwoest, maar ook diepe wonden achterlaat in de levens van de mensen die ermee moeten leven.
Tijdens ons bezoek sprak Olga haar waardering uit voor de aandacht, het luisterend oor en de praktische hulp die zij heeft ontvangen.