Interview 4 mei 2026. Het verhaal van een vrouw van 43 jaar: over haar jeugd, vlucht en privéleven op dit moment.
Mijn naam is Lyudmila. Sinds mijn kindertijd heb ik een moeilijk leven gehad. Ik ben geboren in de regio Loehansk, in een disfunctioneel gezin. Mijn ouders waren alcoholverslaafd en verloren het ouderlijk gezag. Daarom werd ik naar een kostschool gestuurd.
Ook daar was het leven niet gemakkelijk. Sommige leraren mishandelden ons, legden discipline op met geweld en straften ons hard voor fouten. Ik heb veel pijn en verdriet moeten doorstaan om te overleven.
Toen ik volwassen werd, trouwde ik en kreeg ik drie kinderen. Maar ook toen kwamen er nieuwe beproevingen op mijn pad. Mijn man gebruikte drugs, ging vreemd, sloeg mij en liet mij uiteindelijk alleen achter met drie jonge kinderen.
In 2014 brak plotseling de oorlog uit. Mijn jongste kind was toen pas één maand oud. We moesten halsoverkop vertrekken omdat de situatie steeds gevaarlijker werd. We vluchtten naar een stad in Centraal-Oekraïne en vroegen daar om hulp. Het land was echter niet voorbereid op de opvang van vluchtelingen en er was nauwelijks ondersteuning beschikbaar.
Ik was wanhopig. In die moeilijke periode zocht ik mijn toevlucht bij de kerk en bij mensen die bereid waren te helpen. Godzijdank vonden zij een klein huisje voor ons in een dorp en brachten zij ons eten. Dankzij de hulp van vriendelijke mensen hebben wij het overleefd en konden wij op een nieuwe plek opnieuw beginnen.
Vier jaar geleden veranderde mijn lot. Ik ontmoette een goede man, trouwde opnieuw en samen kregen wij nog twee kinderen. Inmiddels hebben wij een groot gezin met vijf kinderen. Mijn man werkt als monteur en samen proberen wij onze kinderen een goede toekomst te geven.
Ik ben onze vrienden uit Nederland erg dankbaar. Vorig jaar bezochten zij ons gezin en steunden zij ons en onze kinderen. Ook nu voelen wij hun betrokkenheid. Op dit moment verblijf ik met twee van mijn kinderen in het ziekenhuis, waar zij worden behandeld voor een longontsteking en veel medicijnen nodig hebben.
Jullie hulp verandert onze tranen vaak in een dankbare glimlach!