Opgetekend tijdens een bezoek aan een vluchtelingenorganisatie in Haisyn, mei 2026.
Tijdens ons bezoek aan de vrijwilligersorganisatie voor vluchtelingen spraken we met Inna, een vrouw van 48 jaar afkomstig uit de regio Zaporizja. Haar verhaal laat zien welke ingrijpende gevolgen de oorlog heeft voor gewone Oekraïense gezinnen.
Inna vertelt dat de oorlog voor haar begon op een moment dat eigenlijk vreugdevol had moeten zijn: de geboorte van haar kleindochter. Terwijl de familie zich opmaakte om dit nieuwe leven te verwelkomen, begonnen de bombardementen.
Al snel besefte zij dat blijven geen optie was. Samen met haar familie moest zij proberen een veilige plek te vinden. De situatie werd nog moeilijker toen haar 75-jarige moeder tijdens een paniekaanval een beroerte kreeg. Haar moeder was daarvoor al bedlegerig en had intensieve zorg nodig.
Vluchten kost geld, maar dat was er nauwelijks meer. Het beschikbare geld was opgegaan aan de medische behandeling van haar moeder. Om toch voldoende middelen bijeen te krijgen, werkte Inna lange dagen als kok. Daarnaast zette zij zich vrijwillig in voor het leger door maaltijden te bereiden en kleding te wassen voor militairen. De combinatie van zorgen, werk en vrijwilligerswerk putte haar volledig uit.
Uiteindelijk slaagde de familie erin te vertrekken. Samen met haar zieke moeder, haar dochter en pasgeboren kleindochter en de honden en katten begon zij aan een onzekere reis naar veiligheid.
Kort na hun vertrek ontving Inna een foto van bevriende militairen. Hun woning was getroffen door een explosie en vervolgens afgebrand. Van het huis was vrijwel niets meer over dan een hoop as.
Tegenwoordig woont de familie in Haisyn. Hun nieuwe onderkomen was lange tijd verlaten geweest en beschikt nog altijd niet over een volledige elektriciteitsvoorziening. Het leven blijft zwaar. Volgens Inna ontvangen veel ontheemde gezinnen weinig ondersteuning en moeten zij voortdurend zoeken naar manieren om rond te komen.
De lokale vrijwilligersorganisatie betekent daarom veel voor haar. Daar vindt zij niet alleen praktische hulp, maar ook mensen die naar haar luisteren en met haar meeleven.
Toen wij haar ontmoetten, vertelde zij dat zij die dag vijf kilometer naar de stad was gelopen. Onderweg had zij vrijwel de hele weg gehuild. Toch eindigde haar verhaal niet in wanhoop.
“Ik geloof dat mijn tranen van verdriet op een dag zullen veranderen in tranen van vreugde. Ik geloof dat ons land zal overleven en uiteindelijk zal winnen. Bedankt, Nederlandse vrienden, dat jullie reageren op onze pijn en onze roep om hulp.”
Haar woorden laten zien hoeveel verdriet de oorlog veroorzaakt, maar ook hoeveel veerkracht en hoop er nog altijd aanwezig zijn bij de mensen die er dagelijks mee moeten leven.